Het Nieuwsblad donderdag 7 oktober 2010

GENT - Vierduizend toeschouwers hielden zich woensdagavond 1 uur en 3 minuten muisstil, om daarna 4minuten en 40 seconden enthousiast te applaudisseren voor de uitvoerders van Carmina Burana van Orff, in het Kuipke. Eéntje riep er zelfs bis, maar het ging hier niet om een pop- of rockconcert natuurlijk. Indrukwekkend mooi.

En dat alles in een wielerpiste waar het asbest en de flitsende reclameboodschappen weggetoverd waren. Soms kan soberheid ook mooi zijn. Dat geldt zeker voor het voorlaatste concert van het Festival Van Vlaanderen 2010.

Carmina Burana. Iedereen kent er het beginlied O Fortuna van. Zonder misschien te weten dat het om het beginlied van Carmina Burana gaat. Ook zij die niet aanwezig waren. Een beginlied, dat meteen ook _ vreemd genoeg _ de apotheose is van de middeleeuwse liederencyclus waarvan Carl Orff er in 1935 een aantal selecteerde en er zijn eigen muziek op componeerde. Met die indrukwekkende, dreigende intro. En datzelfde introlied, dat goed een uur later, ook het slotlied is. Wat daartussen ligt, is bij het brede publiek nauwelijks bekend.
Wellicht ook niet bij de liefhebbers die woensdagavond aanwezig waren: heel veel jongeren: vrienden, familieleden, fans van het tweehonderd koppig groot koor: studenten van de koren van Universiteit Gent, van de Hogeschool Gent Conservatorium en Lerarenopleiding Ledeganck, van het koor Artevelde Hogeschool, met daarbovenop nog eens het Octopus Symfonisch koor. Indrukwekkend opgesteld, achter de Belgische Kamerfilharmonie, onder leiding van Bart Van Reyn, die de hele zaak en der drie solisten (Sarah Wegener, Patrick Van Goethem en Thomas Bauer) dirigeerde.

Carmina Burana mag dan een muziekspektakel zijn, een mens had ook het gevoel dat hij naar muziek zat te kijken. Een subtiele maar heel functionele en effectieve belichting _ die tijdens de show wisselde van wijnrood, over blauw, naar biljartgroen, bruin en opnieuw blauw _ zorgde ervoor dat ook wie helemaal achteraan tegenover het podium zat ook een goed zicht had omdat de belichting in functie van de actoren aangepast werd.

Dezelfde belichting zorgde er overigens voor dat je als bezoeker alleen bij het binnen- en buitengaan van de concertruimte kon zien dat je in een wielerpiste was. De wielerpiste zelf was helemaal belegd met blauw tapijt, het rechthoekig middenplein strak in blokken met zitplaatsen verdeeld, de verschillende blokken van elkaar gescheiden door een lang,  breed rood tapijt. En _ op uitzondering van helemaal achteraan in de hoogte, eentje van Mercator _ geen enkele reclamebord te zien. Behalve de subtiele rode driehoekige staanders van het Festival zelf. De sfeer van een concertzaal kon nauwelijks beter benaderd worden.

'We hebben hier inderdaad flink wat voor gerepeteerd', vertelt Nop Samnong, een 21-jarige student regentaat muziek en wiskunde aan de Artevelde Hogeschool: 'Vorig jaar eigenlijk al aan begonnen, vanaf januari dit  jaar toch wel tweewekelijks een paar uur, deze zomer vier volle koordagen, en de laatste week eigenlijk elke avond.  Bart Van Reyn, de dirigent, is verschillende keren gekomen om ons persoonlijk advies te geven. Dat vond ik wel straf. Maar het doet enorm plezier: in zo'n gigantisch koor overstijg je gewoon je eigen mogelijkheden, ik sta hier inderdaad met een wel heel tevreden gevoel. 4minuten en 40 seconden applaus? Amai!'

Vandaag sluit het Festival Van Vlaanderen 2010 af met een Fado-evenement in Capitole. maar dat slotfeest, met Raquel Tavares, Cristina Branco en Celeste Rodrigues is _ zoals zoveel van de Festivalconcerten _ uitverkocht.

Het mag dan cliché klinken, maar met een uitvoering van een werk als Carmina Burana, voor een publiek van vierduizend geïnteresseerden, toont het Festival Van Vlaanderen aan dat het ook toegankelijk is voor wie geïnteresseerd is, zonder te pretenderen een Kunstkenner met een grote K te zijn.

Foto: Dirigent Bart Van Reyn dirigeert de Belgische Kamerfilharmonie met daarachter een 200 koppig koor van studenten. Foto: Jan Vens.
Recensie Het Nieuwsblad donderdag 07 oktober 2010, 11u00  Auteur: Rudy Tollenaere, Jan Vens, Lut Laureys